ماهنامه شادکامی و موفقيت

فراموشی

گاهی‌وقت‌ها ما آدم‌‌ها چیزهایی را فراموش می‌کنیم که خیلی خوبه:

فراموش می‌کنیم سنگلاخ‌های مسیری را که آمده‌ایم،

فراموش می‌کنیم بی‌عدالتی‌هایی را که در حق‌مان شده است،

فراموش می‌کنیم ناکامی‌ها و شکست‌هایی را که بر ما تحمیل شده است، به‌شرط آن‌که طعم موفقیت در کام‌مان چنان دلچسب، شیرین و گوارا باشد که فرصت اندیشیدن به تلخی‌ها پیش نیاید. 

گاهی‌وقت‌ها ما آدم‌ها چیزهایی را فراموش می‌کنیم که خیلی بده:

فراموش می‌کنیم که رسیدن به ساحل امن موفقیت، تنها درگذر از دریای مواج و پرتلاطم زندگی ممکن بود،

فراموش می‌کنیم که تنها تحمل خارهای گل، این فرصت را فراهم ساخت تا مشام خود را از عطر گل سیراب سازیم،

فراموش می‌کنیم که صبر و شکیبایی، کلید طلایی دروازه‌ی گلستان کامیابی‌ست. 

گاهی‌وقت‌ها ما آدم‌ها چیزهایی را فراموش نمی‌کنیم که خیلی خوبه:

فراموش نمی‌کنیم که امید، همواره نویدبخش نیل به اهداف والای ما بوده است،

فراموش نمی‌کنیم دستان پرمهری را که در این مسیر نورانی اما نه‌چندان سهل، پیوسته به‌سوی‌مان دراز بوده‌اند و بی‌هیچ چشم‌داشتی، انتظار ما را می‌کشیده‌اند،

فراموش نمی‌کنیم دعاهای خیری را که روز و شب، بدرقه‌ی راه‌مان بود تا به سرمنزل مقصود برسیم. 

گاهی‌وقت‌ها ما آدم‌ها چیزهایی را فراموش نمی‌کنیم که خیلی بده

... خیر، دستم به قلم نمی‌رود تا آن‌ها را در قالب واژگانی که تنها رسالتِ بیان زیبایی‌ها را دارند، عرضه کنم، پس تنها تلنگری در آخر: